سید باب و میرزای بهاء از آغاز پیدایش، با تلاش فراوان به خدا سازی پرداختند، به گونه ای که عبد البهاء می گوید:
حضرت قدوس گفته های بسیاری در باره خدایی خود دارد به گونه ای که کتابی در تفسیر صمد نازل کرده است که از ابتدا تا انتها، همه حرفش «إنی أنا الله» -بدرستیکه من خدایم- است. طاهره و بعضی دوستداران نیز در بدشت، تا ابرهای آسمان با فریادهای بلند، ندای «إنی أنا الله» سر دادند.
در ادامه می گوید: جمال مبارک (بهاء) در قصیده ورقائیه می گوید:

کل الالوه من رشح امری تالهت      و کل الربوب من طفح حکمی تَربَّت
همه خدایان از بر اثر فرمان من خدا شدند و همه پروردگاران با حکم من پرورگار گشتند.۱
بهاء در جای دیگر می گوید: إنّه یقول (خود بهاء) حینئذ إنّنی أنا الله لا اله الا أنا کما قال النقطه (سید باب) من قبل و بعینه یقول من یاتی من بعد.۲