بهائیت

بهائیت فرقه ای است که بنا به ادعاهای بی اساس شخصی به نام حسینعلی نوری در قرن نوزدهم میلادی پایه گذاری شد. او ابتدا ادعای رسالت و سپس ادعای الوهیت و خدایی کرد که در مباحثی جداگانه به ابطال هر یک از این ادعا پرداخته ایم. برای پیگیری مطالبی که درباره شیخیه، بابیت و بهائیت نگاشته ایم، به آرشیو هر یک مراجعه و مطالعه فرمایید.

تمام تلاش بهائیت بر آن است که خود را دیانت بنامد، چرا که با اثبات این ادعا می تواند بسیاری از نداشته هایش را به نام دین بپوشاند.

قابل توجه است که بسیاری از مخالفان مذهب تشیع، بهائیت را یک مذهب منشعب از تشیع معرفی می کنند لیکن ما بر اساس آن چه از حقایق می دانیم و اطلاع رسانی می کنیم و این گروه را جز فرقه ای گمراه نمی توانیم بخوانیم.

در این پست به تعریف هر یک از دین، فرقه و مذهب می پردازیم:

دین: مجموعه باورها، احکام و اخلاقیات است که می بایست ارتباط حقیقی با خدا داشته باشد، هر چند بعدا قطع شده باشد، مثل مسیحیت.

مذهب: شیوه خاص سلوکی است که زیر مجموعه دین بزرگ و اصلی باشد. این گروه، از افراد پایبند به دین تشکیل شده است که به نحو خاصی به دین سلوک می کنند.

مرام و مسلک: شیوه های ریزتر هر آئین را مرام و مسلک می خوانند، مانند: اخبارها که یک مرام از تشیع است.

فرقه: به گروهی گفته می شود که حول یک اندیشه انحرافی خاص با یک رهبری و سازماندهی منسجم با اهداف خاص فعالیت می کنند.

بهائیت فرقه است نه دیانت، زیرا منبع وحیانی و الاهی ندارد و مذهب نیست زیرا مذهب شیوه سلوک تحت یک آیین اصلی است.

قرآن کریم درباره کفار می فرماید: «لکم دینکم ولی دین»، معنای دین در این آیه، همان معنای لغوی و مفهوم فرقه است نه دینی که منبع وحیانی دارد چرا که باورو رفتار کفار منشع الاهی و آسمانی نداشت.

تمام مطالبی که در بالا به آن پرداختیم، شامل شیخیه و بابیت نیز می شود با این تفاوت که شیخیه را می توان مرام و مسلک خواند چرا که شیخیه شاخه شکسته ای از شیعه است.

ما پیوسته در جهت اطلاع رسانی به آنچه شما را راهنمایی کند، آماده ایم.

با ما تماس بگیرید: ba.bahai@yahoo.com

 مدرك داشتن استفاده از مطالب این وبلاگ، با حفظ امانت و ذکر منبع، بی اشکال است.مدرك داشتن

آخرین پست ها