در پی بی محتوایی آثار سید علی محمد باب شیرازی و رسوایی آنها برای بابیت و بهائیت، حسینعلی بهاء مجبور به توجیه اشتباهات محتوایی و ادبی و در نهایت نابودی آثار شد.

نابود کردن آثار سید علی محمد باب توسط حسینعلی بهاء (مهدویت، بررسی و نقد شیخیه و بابیت و بهائیت)

خود سید باب برای آن که غلط بافی هایش را توجیه کند، پیوسته می گفت:
«صرف و نحو گناهی کرده و تا کنون در بند بود، لیکن چون می خواستم، خدا گناهش را بخشیده و آزادش گردانید.»1
از جمله کتابهایی که نوشت و غلطهای ادبی آن گریبانش را گرفت، تفسیری بود که بر سوره کوثر نوشت.
پس از باب، حسینعلی نوری که از توجیه کارهای پوچ و گفتار بی محتوای باب خسته شده بود و آنها را مایه رسوایی بابیت می دید، دستور داد هر آن چه از باب به دست می آمد، جمع کردند و نابود کردند تا به دست کسی نرسد.2

منبع
1. بهائی گری، احمد کسروی
2. تاریخ جامع بهائیت، بهرام افراسیابی
آخرین پست ها